Verhaal

Albert Hoekstra

“In 1979 ben ik officieel ambulancechauffeur geworden. Maar ik was ook aangenomen voor andere werkzaamheden. Zo reed ik bijvoorbeeld op de taxi. Als er een spoedoproep kwam, dan verruilde ik gauw mijn colbertje voor een wit jasje en klom achter het stuur. Er is in de tussentijd veel veranderd. Gelukkig.”

“Ik heb bijna 40 jaar op de ambulance gereden. Voorheen reed ik alle ritten, dus ook die met spoed. Maar na een motorongeluk ging dat helaas niet meer.  De laatste jaren heb ik op de zorgambulance gewerkt. Bij de planbare ambulancezorg helpen ze mensen die vaak voor bijvoorbeeld chemo of bestraling naar het ziekenhuis moeten. Dat is rijden zonder haast. Tijd en aandacht hebben voor patiënten en voor mantelzorgers. Contact met mensen, dat vond ik altijd erg waardevol. En je bouwde met sommige mensen ook echt een band op.”

Plezier en voldoening

“Het rijden met spoed heb ik niet meer gemist. Met piepende banden door de bocht is leuk, maar daar gaat het niet om.  Het gaat om de zorg en de veiligheid voor de patiënt. Dat leer je snel genoeg. Hetzelfde geldt voor relativeren en je werk niet mee naar huis nemen. Ik heb veel, heel veel, mensen jong zien sterven. Daarom ben ik elke verjaardag extra blij dat ik weer een jaar ouder ben geworden. Nu ik met pensioen ben, kijk ik met veel plezier en voldoening terug op mijn leven als ambulancechauffeur bij Kijlstra.”