Het verhaal van Albert Hoekstra

‘In 1979 ben ik officieel ambulancechauffeur geworden. Maar ik was ook aangenomen voor andere werkzaamheden. Zo reed ik bijvoorbeeld op de taxi. Als er een spoedoproep kwam, dan verruilde ik gauw mijn colbertje voor een wit jasje en klom achter het stuur. Er is in de tussentijd veel veranderd. Gelukkig.’

‘Inmiddels rijd ik bijna 40 jaar op de ambulance. Voorheen reed ik alle ritten, dus ook die met spoed. Maar na een motorongeluk vier jaar geleden, gaat dat helaas niet meer. Nu werk ik op de zorgambulance. Rijden zonder haast. Tijd en aandacht hebben voor patiënten en voor mantelzorgers. Contact met mensen, dat vind ik erg waardevol. En je bouwt met sommige mensen ook echt een band op. Bij de planbare ambulancezorg helpen we mensen die vaak voor bijvoorbeeld chemo of bestraling naar het ziekenhuis moeten.

‘In 1979 ben ik officieel ambulancechauffeur geworden. Maar ik was ook aangenomen voor andere werkzaamheden. Zo reed ik bijvoorbeeld op de taxi. Als er een spoedoproep kwam, dan verruilde ik gauw mijn colbertje voor een wit jasje en klom achter het stuur. Er is in de tussentijd veel veranderd. Gelukkig.

 

Albert Hoekstra, ambulancechauffeur

Het rijden met spoed mis ik eigenlijk niet. Met piepende banden door de bocht is leuk, maar het gaat niet om het scheurwerk. Het gaat om de zorg en de veiligheid voor de patiënt. Dat leer je snel genoeg. Hetzelfde geldt voor relativeren en je werk niet mee naar huis nemen. Ik heb veel, heel veel, mensen jong zien sterven. Daarom ben ik elke verjaardag extra blij dat ik weer een jaar ouder ben geworden. Als ik over anderhalf jaar met pensioen ga, kan ik met veel plezier en voldoening terugkijken op mijn leven als ambulancechauffeur bij Kijlstra.’